Meneer Bussen heeft jarenlang collega’s van het ziekenhuis veilig over het water gebracht. Hij werkte als pontbestuurder bij het GVB en was een ervaren schipper.
Na zijn pensionering maakten hij en zijn vrouw plannen voor een nieuwe fase in hun leven. Meneer wilde bijvoorbeeld met zijn zelfgemaakte visnetten naar het strand gaan om te kijken wat hij nog zou kunnen vangen.

Maar het liep anders. Kort na hun pensioen kregen beiden lichamelijke klachten. Daardoor kwamen de plannen niet van de grond. Gelukkig hadden ze nog wat tijd samen, maar ruim een jaar geleden overleed zijn vrouw.
Dat verlies was zwaar en trok een wissel op zijn gezondheid. Ongeveer in diezelfde periode ontmoetten wij meneer voor het eerst, omdat hij last kreeg van hartfalen. In de maanden erna moest hij meerdere keren terugkomen.

Zijn situatie werd steeds ernstiger. De vraag ontstond of er nog wel een toekomst voor hem was. De artsen vertelden dat zijn hart het niet lang meer zou volhouden. Toch bleek er misschien een kleine kans op een operatie.
Zijn situatie werd besproken met een specialistisch ziekenhuis in Nieuwegein. Daar kreeg hij het voordeel van de twijfel. Dat kwam vooral door zijn instelling: zijn hart was zwak, maar zijn karakter niet.

Meneer deed er alles aan om in aanmerking te komen voor de operatie. Hij bleef lopen, staan en oefenen, ondanks de pijn. Hij viel af en werkte hard aan zijn herstel. Uiteindelijk mocht hij komen en werd hij geopereerd.
De periode daarna was zwaar. Hij lag zeventig dagen in Nieuwegein door complicaties en heroperaties. Maar meneer Bussen geeft niet op. Ondanks alle tegenslagen knapte hij op. Met een nieuwe hartklep kan hij er weer jaren tegenaan.

Toen hij voldoende hersteld was, vroeg hij of hij terug mocht naar Beverwijk voor het laatste deel van zijn revalidatie. Inmiddels ligt hij alweer enkele weken bij ons. Hij verlangt naar huis. Als hij aan de achterkant over Beverwijk kijkt, ziet hij zijn appartement al voor zich: zijn bank, zijn bed, de plek waar hij jarenlang samen was met zijn vrouw. Daar wil hij heen, en daar is hij bijna. In de afgelopen maanden was het dichtbij en toch zo ver weg.

Meneer Bussen stond voor een moeilijke keuze: legt hij zich neer bij een vroeg overlijden of gaat hij een zwaar en onzeker traject in? Hij koos voor het laatste. Met succes.
En misschien, heel misschien, lukt het hem straks alsnog om met zijn visnetten het strand op te gaan.

Hartelijke groeten namens de Geestelijke Verzorging,
Ben Rumping

Deze blog is met toestemming van de patiënt gemaakt.