De zon heeft de eigenaardige kracht om iets in elk organisme aan te wakkeren. Zodra deze bol van warmte en licht zich weer richt op het noordelijk halfrond, merken we dat onmiddellijk.
De natuur ontwaakt. Op sommige plaatsen schieten de eerste narcissen en krokussen de grond uit, als antwoord op de oproep van de zon. Een oproep om te ontwaken.

Het vroege licht in de lente is scherp van aard. We knijpen met de ogen of zetten een zonnebril op. Het licht maakt de kleuren sterker. Het water in de lentezon is blauw, diepblauw.
Zo mooi om te zien. Dat licht en die warmte, die we bijna waren vergeten, brengen letterlijk leven voort. De grond en het water waren er al, maar dat ene ingrediënt dat ontbrak, maakt alles anders.
Het zet alles in beweging en laat het ontspruiten.

Ook wij mensen ontwaken als het ware in deze tijd. Aan het einde van de winter zijn we allemaal toe aan de warmte en het licht van de zon. Zodra de eerste zonnestralen ons raken, voelen we ons vaak direct beter. Het is bijna tastbaar in de lucht. Een soort optimisme. Wat we om ons heen zien en voelen, gebeurt ook in onszelf. Niet langer het hoofd omlaag, maar weer omhoog.
Er valt weer iets te zien. We verlangen naar buiten en willen zoveel mogelijk meemaken van wat er om ons heen gebeurt.

Deze beweging van dood naar leven is elk jaar opnieuw zichtbaar om ons heen. Ze komt ook elk jaar terug in het Paasverhaal. Met Pasen laten christenen over de hele wereld een schrale tijd achter zich: de vastentijd. Vroeger was dit een periode van lege akkers en vaak ook een lege buik. Een sobere tijd, waarin werd stilgestaan bij het leven en lijden van Jezus Christus.

In de week voorafgaand aan Pasen, ook wel de stille week genoemd, staan christenen op Goede Vrijdag stil bij de kruisiging van Jezus Christus. Daarna volgt stille zaterdag, als reactie op de dood van Christus. Maar wat daarop volgt, is een wonder: Pasen. Op zondag gedenken christenen de opstanding van Jezus uit de dood.

Wat een hoopvolle boodschap is dat voor degenen die daarin geloven. De dood heeft niet het laatste woord. Wie de verhalen uit de Bijbel kent, weet ook dat Jezus na Pasen niet meer dezelfde is als daarvoor. Hij is anders aanwezig. De dood heeft wel iets veranderd. Het komt niet meer goed op dezelfde manier, maar anders. Juist dat maakt
de boodschap van Pasen ook heel relevant voor patiënten die genoodzaakt zijn tijd bij ons door te brengen.

Vaak verliezen zij iets in hun leven als gevolg van hun opname. Een zekere mate van autonomie, een gevoel van zorgeloosheid of het onbevangen in het leven staan.
Deze patiënten gaan op zoek naar een nieuwe manier waarop het goed kan komen. Want helemaal hetzelfde als daarvoor wordt het meestal niet meer.

Een boom kan op zoveel verschillende manieren bloeien. Soms op onverwachte plekken. Ook na zware snoei, of wanneer hij diep onder de grond lijkt verdwenen.
Toch bloeit hij, zelfs tegen beter weten in. Op rotte takken, volledig weggesnoeid, en diep onder de grond begraven. Om te worden opgeroepen tot leven en tot bloei te komen.

Ik wens u een fijn Pasen toe.

Hartelijke groet,
namens de Geestelijke Verzorging
Ben Rumping