Ze heeft niemand. Geen familie, geen vrienden. Niemand.

We zijn er als palliatief team bij gevraagd om advies te geven over hoe we haar zo comfortabel mogelijk kunnen krijgen, zodat ze zonder pijn en angst zal kunnen overlijden. Dat dit zal gebeuren is alleen een kwestie van tijd. Ze begroet ons met een glimlach. Ze spreekt met Nederlandse woorden doorregen Engels als ze vertelt.

Omdat iedereen het waard is om herdacht te worden is dit haar verhaal.

Ze werd geboren in Bangkok. In 1988 werd ze geopereerd waardoor ze vrouw werd. Zeker in die tijd een krachtig besluit. Het zou haar de zo belangrijke verbondenheid met haar familie kosten. Hoewel haar vader de operatie betaalde werd ze door haar omgeving niet aanvaard. Om de haat te ontvluchten emigreerde ze naar Nederland, ‘want daar wordt iedereen geaccepteerd’.

Het leven was hard voor haar. Ze kwam achter het raam terecht. Een periode waarover ze in enkele woorden toch met enige trots vertelt. De mensen om haar heen was het om haar geld te doen, echte vrienden kreeg ze niet. Toen ze niet meer zo ‘young and pretty’ was, maakte ze toiletten schoon om te kunnen overleven.

Misschien was het wel genade dat ze al jong begon te dementeren en in een verpleeghuis terecht kwam. Er zijn vast genoeg gebeurtenissen die ze niet met ons deelt. Verdwenen herinneringen die haar niet meer hoeven te plagen.

Ze vertelt dat ze gelooft in alle goden en dat ze niet bang is om te sterven. Engelen zullen haar naar het hiernamaals dragen. Engelen zonder vleugels. Een engel aan de ene arm en een tweede aan de andere.

Als ze die avond onrustig wordt, krijgt ze een slaapmiddel waardoor ze geen pijn meer hoeft te voelen, geen angst. De avond daarna glijdt ze vredig in de armen van haar engelen.

Rust zacht lieve dame. Je hebt geleefd. Je werd gezien.

Dave Wijker
Geestelijk verzorger