Ze is 87 jaar oud en heeft aangegeven dat het wel goed is zo. Ze heeft genoeg meegemaakt en hoeft, nu ze acute leukemie heeft, wat haar betreft niet verder behandeld te worden. Het liefst gaat ze zo snel mogelijk naar huis om in alle rust afscheid te nemen van haar dierbaren, en daar te overlijden.

Als geestelijk verzorgers maken we deel uit van het Consultatieteam Palliatieve Zorg in het ziekenhuis. Als mensen niet meer kunnen genezen, en het belangrijk is om het zo comfortabel mogelijk te hebben, worden we als team ingeschakeld om de patiënt en de naasten te ondersteunen. We adviseren de behandelend arts en de verpleging over de beste manier om dat comfort te bereiken. Het team bestaat uit verpleegkundigen, artsen (zowel in het ziekenhuis werkzaam, als huisartsen) en geestelijk verzorgers. In dat kader ondersteunen we ook deze mevrouw.

Ze is niet somber, antwoordt ze de palliatief verpleegkundige met wie ik haar samen spreek. Het enige waar ze een beetje over in zit is dat ze niet in dit kamertje in het ziekenhuis wil sterven. Dat wil ze doen te midden van de mensen die ze liefheeft.

En inderdaad, ze oogt niet somber, niet bang: noch voor de dood, noch voor de weg daar naartoe. Sterker nog, af en toe straalt ze. Als ze vertelt over de rollator waarmee ze tot voor kort over straat paradeerde, bijvoorbeeld. “Al die zwarte dingen, somber gedoe. Ik heb een rode, want ik wil het straatbeeld veranderen!”

Met een glimlach vertelt ze ook over haar liefde voor de natuur. Wandelingen in Noorwegen, van rots op rots. Boswandelingen. Treffend beschrijft ze het prachtige silhouet van haar lievelingsvogel, de kluut.

De mooiste glimlach laat ze zien wanneer ze vertelt over de rieten mand waarin ze begraven wil worden. Met een mooi wildboeket er bovenop. Nee, voor haar geen somber gedoe.