Het ziekenhuis is zeker niet alleen maar kommer en kwel. Sterker nog, de meeste patiënten verlaten het ziekenhuis op een betere manier dan ze er binnenkwamen. Eén van de dingen waaraan ‘we’ dat merken is de manier waarop de patiënten zich gedragen. Ze worden als het ware meer zichzelf. Krijgen weer wat kleur op de wangen, vertellen over wat ze zien en meemaken (krijgen praatjes) en beginnen te wandelen op en rond de afdeling.

Zo kwam ik de afgelopen weken stelselmatig een dame en heer tegen op een afdeling. Gebroederlijk liepen ze, met infuuspaal, hun rondje over de afdeling. Je kon merken dat ze naar hun ontslag toewerkten. ‘Zo, lekker bezig met de ochtendwandeling’, constateerde ik. ‘Ja’, zei de man, ‘we gaan straks even dansen.’ En grijnzend liepen ze door.

Dat dansen bleef bij me hangen. Immers, het is iets wat ik zelf vaak en graag doe. Als medicijn om de dag als het ware van me af te schudden. En daar ben ik niet de enige in. Een collega vertelde mij dat ze elke avond disco heeft met haar kinderen. Voor sommige patiënten is het net zo. Het is een manier om je vrij te voelen. Los van alle fysieke beperkingen zoals de ziekte of letterlijk gebonden zijn, maar ook mentale beperkingen van het zorgen om of zorgen voor.

De man had dus groot gelijk. Zijn terloopse opmerking was tegelijkertijd een doel. Het weer kunnen dansen markeerde voor hem straks het einde van een ziekteproces. En tegelijkertijd het even ontsnappen aan de werkelijkheid. Dansen betekent voor hem vrij zijn in het hoofd en vrij in het lichaam. Even opgaan in de muziek van een ander. Een krachtig medicijn tegen de zorg van alledag. Iets wat gloort aan de horizon. Een nieuw geluid.

Daarom wens ik u een swingende zomer toe, waarbij we zorgen van vandaag achter ons kunnen laten.

Ben Rumping
Geestelijk Verzorger