Het aantal keren dat ze bij ons in het ziekenhuis heeft gelegen, kan ik niet meer tellen. Soms zat er langere tijd tussen de opnames en dan weer zagen we haar een paar keer per maand. Haar longen gingen steeds verder achteruit. ‘Zo gaat het niet meer, laat ook maar, mijn kist staat al klaar’, hoorden we elke opname. Maar dan knapte ze toch weer wat op en was het leven toch nog te mooi om al afgelopen te zijn. En elke opname vroeg zij aan mij of mijn collega om even met haar naar de stilteruimte te gaan. Daar brandden we een kaarsje bij Maria, haar naamgenoot.

 

De laatste tijd kwam ze steeds vaker. In paniek belde ze dan thuis 112, omdat ze niet meer op adem kon komen. Maar in het ziekenhuis kon ze het ook niet vinden. Steeds vaker gingen de gesprekken over het einde van haar leven. Aan de ene kant zou het een opluchting zijn, aan de andere kant wilde ze haar nieuwe achterkleinkind nog graag leren kennen.

De laatste keer dat ik haar zag, was ze eruit: ze ging naar huis met terminale thuiszorg en als het echt niet meer zou gaan, zou de huisarts er thuis voor zorgen dat ze niet benauwd zou zijn en rustig zou kunnen overlijden. We gingen nog een kaarsje branden en terug op de kamer liet ze me nog wat zien: haar rouwkaart, zonder overlijdensdatum nog. Een prachtige, kleurrijke kaart vol met haar foto’s, op verschillende momenten in haar leven, van jong tot nu.

‘En dan nog wat’, zei ze. ‘Zodra er zo’n nieuw blaadje van het ziekenhuis uit is, zoek ik jullie stukje op. Ik vind ze altijd zo mooi. En nou dacht ik: kun je niet een stukje over mij schrijven?’ Er zat wel enige haast bij, want ze wilde het nog wel graag zelf lezen.

Bij deze dan, lieverd, we gaan je missen in het ziekenhuis.

Meer ervaringsverhalen

Kerstboodschap van de geestelijk vezorgers

Het kerstverhaal staat in het teken van woorden die op dit moment verboden zijn. God zond zijn enige zoon naar de aarde om dichtbij mensen te zijn. Present in het leven van anderen. Om hen te...

Lees meer

‘Ik wil het straatbeeld veranderen’

Ze is 87 jaar oud en heeft aangegeven dat het wel goed is zo. Ze heeft genoeg meegemaakt en hoeft, nu ze acute leukemie heeft, wat haar betreft niet verder behandeld te worden. Het liefst gaat ze zo...

Lees meer

Contrast

Alhoewel de mussen bij het schrijven van deze blog dood van het dak vallen, doet de herfst zijn intrede. Heerlijk vind ik dat. Koele avonden, weer vroeg donker, lichtje aan. Vooral dat laatste, dat...

Lees meer