Uniform
De grootste verkleedpartij van Nederland is weer aangebroken. Om 18.00 uur stipt wordt er bij ons thuis naar het Sinterklaasjournaal gekeken.
En de komende weken is het goed uitkijken geblazen of er niet ergens een Sint of Piet wordt gesignaleerd. Nu heb ik een buurman die weleens voor goedheiligman speelt, dus voor we het weten staat Sinterklaas letterlijk voor de deur.
Dat gezegd hebbende blijft het toch bijzonder hoe kinderen reageren op deze verkleedpartij. De juf schminkt zich niet meer zwart. Een paar roetvegen en andere kleding maken van juf Marloes de pepernotenpiet en van meester Mart de uitkijkpiet. Die totale gedaanteverandering wordt aan twee kanten ervaren. De kinderen geloven écht dat het hier om pieten gaat. Maar ook de meester of juf gaat op in de rol van piet en verandert zijn of haar gedrag in een soort blijde, vreugdevolle en niet al te handige manier van doen.
Dat gaat automatisch. Datgene wat we aantrekken, bepaalt in het ziekenhuis ook zeker hoe we worden gezien en aangesproken. De dokter is eigenlijk pas de dokter als er een witte jas is aangetrokken. Voor de verpleegkundige vindt de transformatie plaats na het omkleden. Dan is er ook gelijk een bepaalde verantwoordelijkheid. Want iedereen kan je opeens aanschieten en om hulp vragen. Terwijl je nog even daarvoor, in je eigen kleren, ook een familielid of verdwaalde bezoeker kon zijn.
De kleuren van het pak maken ook duidelijk waar je werkt. De lekker zittende, volledig blauwe kleding is bijvoorbeeld van de IC, niet te verwarren met het lichtblauw van de endoscopie of het donkerblauw van de SEH. U begrijpt het wel: we houden van blauw in ons ziekenhuis. Groen daarentegen betekent dan weer dat je op de OK werkt.
Zo bepaalt ons uniform ook waar we bij horen en waarvoor we verantwoordelijk zijn. Het maakt ook duidelijk waar we níét voor zijn. Dat uniform is dus best belangrijk. Misschien heeft het ook wel invloed op hoe we ons gedragen. Opeens zijn de omgangsvormen in lijn met hoe we het graag hebben in ons ziekenhuis. Dat uniform zorgt daarmee ook voor een zekere gedaanteverwisseling bij ons.
Dan het uniform van de geestelijk verzorgers. Wij hebben dat niet. De gedachte is dat we informeel moeten overkomen bij patiënten en dat een uniform daarvoor een belemmering kan zijn. Maar zodra ik mijn pasje aan mijn kleding vastmaak, voel ik wel dat mijn werkdag is begonnen. En als ik thuiskom en mijn pasje nog om heb, voelt het alsof de werkdag nog niet helemaal is afgelopen. Ik heb dan mijn uniform nog aan.
Daarmee heeft zelfs de kleinste aanpassing aan het uiterlijk toch impact op hoe we ons gedragen.
Hartelijke groet namens de Geestelijke Verzorging,
Ben Rumping