Het kerstverhaal staat in het teken van woorden die op dit moment verboden zijn. God zond zijn enige zoon naar de aarde om dichtbij mensen te zijn. Present in het leven van anderen. Om hen te troosten, aan te raken. Het kerstverhaal staat daarmee haaks op de hedendaagse samenleving waar het draait om afstand, nabijheid via een beeldscherm en juist niet present zijn in elkaars leven. Op dit moment lijken de dingen die het leven mooi maken onze gezondheid in gevaar te brengen. Een moeilijke afweging voor ons allemaal. Juist in een decembermaand die van oudsher draait om saamhorigheid.

Wat de huidige situatie ons in ieder geval leert is dat we niet gemaakt zijn voor een samenleving op afstand. Het werkt gewoon niet voor mensen. Er is dan ook geen sprake van het nieuwe normaal. Met elkaar hunkeren we weer naar het moment dat we de kinderen weer kunnen knuffelen, bezoek weer kunnen ontvangen zonder mondkapje en we elkaar, voor wat voor doeleinde dan ook, weer kunnen opzoeken.

Een beetje als die herders in dat veld. Broeders in de buitenlucht, netjes op anderhalve meter van elkaar, onder de sterrenhemel. Geen gevaar voor besmetting. Maar dan wordt hun leven opgeschrikt. Er is iets belangrijkers aan de hand. Een kind is geboren, God zelf is in de wereld gekomen. Het kind brengt licht in onze levens, het roept op tot saamhorigheid. En dat geldt ook voor de herders. Want ze volgen het licht, de ster, en drommen samen in de stal. Dichtbij elkaar. Geen anderhalve meter. Om het kindeke te aanschouwen. En dan de wijzen. Van heinde en ver, een noodzakelijke reis, om een nieuwe koning te ontmoeten. Een koning die betrokken wil zijn in mensenlevens.

Het geboorteverhaal van Jezus Christus is daarmee relevanter dan ooit. Het leest dit jaar als een belofte voor komend jaar. Er komt een einde aan de afstand, een einde aan mondkapjes en een einde aan al die barrières die maken dat we niet mens kunnen zijn zoals we mens zouden willen zijn.

Hele gezegende feestdagen toegewenst en het beste voor komend jaar!

Meer nieuws