Weblog juli 2018

Meneer Happy Socks

Meneer Happy Socks vroeg  aan de verpleging of ik hem kon opzoeken. Hij had eerder al in het ziekenhuis gelegen en toen kwam ik geregeld bij zijn overbuurman. Nu wilde hij zelf wel eens praten. Over de zoveelste ziekenhuisopname, over het wankele evenwicht van zijn gezondheid.

 

Verschillende artsen dachten mee over zijn behandeling en dat stelde hij enorm op prijs. ‘De meisjes doen hun uiterste best’, zei hij steeds. Hij wist dat het spannend zou worden, maar probeerde positief gestemd te blijven.

 

Ik werd zijn ‘maatje voor in het ziekenhuis’. En elke keer als ik kwam, had meneer Happy Socks een ander paar Happy Socks aan. Om de boel toch nog een beetje fleurig te houden. Maar ik kwam er al gauw achter dat de man met het vrolijke gezicht enorm aan het nadenken was. Hij wist heel goed dat er een reële kans was dat hij snel zou komen te overlijden. Met zijn familie had hij al uitgebreid gepraat over zijn uitvaart, daar had hij hele duidelijke ideeën over. En dat was niet alleen verdrietig: hij liet me ook heel hard lachen om zijn bijzondere plannen.

 

Verder dacht meneer Happy Socks na over zijn levenseinde: hoe ver wilde hij gaan? Hij zocht een leven met kwaliteit en woog alle informatie die hij van de artsen kreeg samen met zijn familie secuur af. Er was een behandeling in een ander ziekenhuis die hij toch nog wilde proberen. Als dat niks werd, dan kon hij zeggen dat hij er alles aan had gedaan.

 

Hij haalde dat andere ziekenhuis niet. Ik zag het al, de laatste keer dat ik naast hem op zijn bed zat: hij was benauwd en de twinkeling was uit zijn ogen.

 

Laatst zag ik ze liggen in de winkel: Happy Socks. Ik heb ‘r een paar gekocht, ze zijn vrolijk en ze herinneren me aan meneer Happy Socks. Laat ik ze nou vandaag ook aan hebben.

 

Deze blog werd gepubliceerd met uitdrukkelijke toestemming van familie.

Paginaopties: