De arts-assistent chirurgie belt: hij heeft een mevrouw van in de negentig opgenomen. Er is een scheur ontstaan in haar buikslagader en er is geen chirurgische ingreep mogelijk. Mevrouw zal waarschijnlijk snel aan deze aandoening komen te overlijden. De vraag aan mij is om aan mevrouw en haar mantelzorgers begeleiding te bieden in deze stervensfase. Afgaande op het verhaal heb ik een plaatje in mijn hoofd van wat ik aan zal treffen in de kamer: een bleke, verzwakte, stervende vrouw met haar naasten verdrietig aan haar bed.

Niets is echter minder waar.

In bed ligt een dame met rode wangen die honderduit praat. We maken kennis en al snel komt het ene sterke verhaal na het andere op tafel. Om van de moppen maar te zwijgen. De mantelzorgers zitten krom van het lachen op hun stoel. Vol verbazing kijk ik naar dit tafereel, maar het gelach is zo aanstekelijk dat ik al gauw meedoe. Mevrouw geniet ervan, zo te vertellen en te entertainen. Wat een feestnummer is ze.

Maar onder alle grappen en grollen zit ook een vrouw die een moeilijk leven heeft gehad, die heeft moeten vechten voor haar plek. Haar is onrecht aangedaan waar ze nu, zoveel jaar later, nog steeds met tranen in haar ogen over vertelt. Haar overlevingsdrang, leergierigheid en haar humor hebben haar tot hier gebracht.

Hoe denkt ze over haar naderende dood? Bang is ze niet. Jammer is het wel, want ze had wel honderd willen worden. Met de aandacht van haar lieve mantelzorgers, een echtpaar, kon ze de laatste jaren eindelijk genieten van haar leven. Er werd naar haar omgekeken. En ook nu laten haar mantelzorgers haar niet in de steek: ze willen er samen met de thuiszorg voor zorgen dat mevrouw in haar vertrouwde omgeving kan sterven.

Mevrouw pakt de hand van de vrouw die naast haar bed zit. De mantelzorgster is een stuk jonger dan zij, maar toch zegt mevrouw: ‘jij bent nu eindelijk de moeder voor mij, die ik altijd zo heb gemist’. Wat ontroerend, de cirkel is rond.

Meer ervaringsverhalen

‘Het zit in de familie’

‘Ik ben zo blij met mijn kinderen, maar helaas heb ik met één kind geen contact meer’. Deze week had ik een gesprek met twee verschillende patiënten die het einde van hun leven voelden naderen. Ik...

Lees meer

‘Dansen?!’

Het ziekenhuis is zeker niet alleen maar kommer en kwel. Sterker nog, de meeste patiënten verlaten het ziekenhuis op een betere manier dan ze er binnenkwamen. Eén van de dingen waaraan ‘we’ dat...

Lees meer

Leestip: ‘Boom van de hoop’

Sinds vrijdag 30 april staat er de centrale hal een gedenkboom. Een boom die dienstdoet als plek om te gedenken. Een plek waar collega’s stil kunnen staan bij de gebeurtenissen van het afgelopen...

Lees meer